|
Praca przedstawiona podczas 22. Akademii Dermatologii i Alergologii, Gdańsk, 5-7 lutego 2026
Kiła w latach 90. i dziś. Co się zmieniło?
Oleg Pankratov
Katedra Dermatowenerologii i Kosmetologii z kursem dokształcającym i przekwalifikowującym, Białoruski Państwowy Uniwersytet Medyczny w Mińsku
Sugerowany sposób cytowania: Pankratov O. Kiła w latach 90. i dziś. Co się zmieniło?. Galen. 2026; 33: art032. DOI: 10.14320/Galen.2026.vol33.art032
W 1988 roku zapadalność na kiłę na Białorusi wynosiła 1,4 przypadku na 100 000 mieszkańców. W 1996 roku zapadalność wzrosła 150-krotnie, do 209,7 przypadków na 100 000 mieszkańców. Następnie, aż do 2019 roku, obserwowano stały spadek (4,3 przypadku na 100 000 mieszkańców). W latach 2020–2023 zapadalność wzrosła do 12,1 przypadków, a w 2024 roku odnotowano 7,3 przypadków na 100 000 mieszkańców.
Pomimo ogólnej tendencji spadkowej zapadalności na kiłę w latach 1996–2024, obserwuje się wyraźny spadek zachorowań na formy wczesne i wzrost – na formy późne. Odsetek wczesnych postaci kiły w 1996 r. wynosił 99,9%, a w ostatnich latach – zaledwie 16,3–21,4%. Kiła wczesna utajona była dominującą wczesną postacią kiły od 2003 r. do chwili obecnej. Odsetek późnych postaci kiły zwiększa się od 1996 roku i w latach 2023-2024 wynosił 78,6-83,7%. Ogółem w szczytowym okresie zachorowań utajone postacie kiły wykryto u 24% chorych, a w latach 2023–2024 u 90,6–92,5% chorych.
W latach 1996–2024 obserwowano niewielkie wahania płci, z niewielką przewagą mężczyzn. W 1996 roku 49% chorych stanowili mężczyźni, a 51% kobiety; w 2024 roku wartości te wynosiły odpowiednio 57% i 43%. Warto jednak zauważyć, że w 2024 roku zaledwie 20% pacjentów z rozpoznaniem kiły o wczesnym początku stanowiły kobiety, a 80% mężczyźni (3,9-krotna przewaga). W 1996 roku wśród chorych na kiłę pacjenci w wieku 0–14 lat stanowili 0,7%, 15–17 lat – 4,2%, 18–19 lat – 8,2%, 20–29 lat – 47,1%, 30–39 lat – 24,7%, 40 lat i starsi – 15,1%. W latach 1996–2004 nie odnotowano gwałtownych wahań. Zapadalność na kiłę w grupach wiekowych 0–14 lat, 15–17 lat i 18–19 lat w latach 2004–2024 była dość niska, stabilna z ogólną tendencją spadkową, a ich udział nie przekraczał 6,8% (18–19 lat w 2005 r.). Do 2009 r. w strukturze zapadalności dominowali pacjenci w wieku 20–29 lat, ale do 2024 r. ich udział spadł do 8,8%. W latach
1996–2014 odsetek pacjentów z kiłą w wieku 30–39 lat wzrósł do 32,3% (1,3-krotnie), a następnie do 2024 r. spadł do 13,0%. Od 2010 r. dominującymi pacjentami w strukturze zapadalności są pacjenci w wieku 40 lat i starsi, stanowiąc w ostatnich latach 77,0–79,0%. W 1996 r. zarejestrowano 13 przypadków kiły wrodzonej. Od 2011 roku na Białorusi nie odnotowano żadnego przypadku kiły wrodzonej.
Charakterystyka kiły na Białorusi na tle zmieniających się warunków epidemiologicznych w latach 1996–2024 przedstawia się następująco:
- przewaga postaci utajonych kiły nad postaciami jawnymi, co zmniejsza prawdopodobieństwo wczesnego poszukiwania pomocy medycznej i znacznie utrudnia diagnostykę;
- spadek odsetka postaci wczesnych kiły przy jednoczesnym wzroście odsetka postaci późnych i pozostałych;
- niska, stabilna zapadalność na kiłę z ogólną tendencją spadkową w grupach wiekowych 0–14, 15–17 i 18–19 lat; spadek odsetka pacjentów w wieku 20–29 lat (5,4-krotnie), 30–39 lat (1,9-krotnie) oraz znaczny wzrost w grupie wiekowej 40 lat i starszych (5,2-krotnie);
- problemy organizacji leczenia w sytuacji braku dostępności penicyliny benzatynowej.
|